Mr D.

Chatting in rooms

2011-07-08T15:29:00.007+03:00

Συνωμότες ηδονιστές κρατούν ψηλά τη λάμπα που φέγγει.
Περιμένουν ο ένας τον άλλον να δουν, καθώς θα τους ομορφαίνει ο έρωτας.
Περιφέρονται στα δωμάτια ψάχνοντας τη δράση, ανάμεσα στις μουσικές και τους πυκνούς καπνούς από τσιγάρα.
Πέφτουν τα φιλιά στο πάτωμα αναμένα.
Σηκώνονται βαπτισμένοι από τα παχύρευστα υγρά, ατενίζοντας ευτυχισμένοι.

One Poem, Two Translations: A Three-Way Conversation

2010-09-09T12:52:00.000+03:00

One Poem, Two Translations: A Three-Way Conversation

Αιωνιότητα

2009-12-27T00:14:00.003+02:00

Δεν με νοιάζει το σπίτι μου αν θα ναι μεγάλο η μικρό..
Θα 'θελα μονάχα να 'χει μια ράμπα που θα οδηγεί στο κιόσκι μπροστά στη θάλασσα.
Πάνω της να περνοδιαβαίνουν οι αγαπημένοι μου
με οργασμούς και διεσταλμένες κόρες.
και σαν φεύγουνε θα αποτυπώνω στις φωτογραφίες τα λόγια τους
για να μου διηγούμαι και να θυμάμαι.

2009-09-17T17:41:00.001+03:00

Αγαπητέ κύριε

Γράφω για να σας πω πως το όνειρο του Einstein με έχει κατακλύσει αυτές τις μέρες.

Εκτεθειμένος στο φεγγάρι αιωρούμαι πάνω από την λευκή πόλη και θαυμάζω το ιλιγγιώδες βάθος των φωτεινών παραθύρων ανάμεσα στις πολυκατοικίες.

Μοιάζουν οι κεραίες τριγύρω σαν να πετούν ακόμα ψηλότερα απο τα συναισθήματα.

Γεμίζω τη ντουλάπα μου με πανομοιότυπα ρούχα και αγοράζω δεκάδες πράγματα πανομοιότυπα μεταξύ τους για το σπίτι μου.

Τα όνειρά μου δημιουργούν κύματα και χτυπάνε σε άλλα όνειρα που δημιουργούν άλλα κύματα και όλα φαίνονται πιο καθαρά στα κατάλευκα σεντόνια σιγά σιγά, καθώς
η παραίσθησή τους ηρεμεί.

Με τιμή

Μr. D.

2009-07-11T11:05:00.013+03:00

Αναπνέεις δεν αναπνέεις

Tο σώμα μου εγκλωβίζει τη θέρμη του δικού σου.

Το σώμα σου πασχίζει,

έμβρυο που κυοφορεί, να φυτέψει μες στην ομορφιά μου,

να γονιμοποιηθεί.

Το σπέρμα σου να ξεχυθεί άφθονο.

Μετά απο τέτοια έξαψη, τέτοια λαχτάρα, τόση προσμονή,

λυτρώνεσαι απο τους μεγάλους πόνους

και γω απομένω σαστισμένος στον ήχο μιας λεωφόρου λιγότερο όμορφος,

πιο γερασμένος,

πιο φαντασμένος,

σαν δέντρο που καμαρώνει για τα ξερά κλαδιά του,

ξιπασμένος

και ειρωνικός.

2009-05-24T11:29:00.003+03:00

Ένα δελφίνι κουλουριασμένο πάνω στον καναπέ ακούει τους υπερήχους γαλήνιας μουσικής κάτω απο το ανεπαίσθητο φως μιας λάμπας αλογόνου. Το ηλιακό του πλέγμα σκιρτά με τα πτερύγια σταυρωμένα στο στήθος και στα ρουθούνια του μόλις που φτάνει η μυρωδιά από τις ανθισμένες νερατζιές του κήπου.
Η απουσία του παρατείνεται και το μέρος μοιάζει πιο άνυδρο.
Κι όμως εκείνο πιστεύει τις ομορφιές των θαλασσών του μέσα από τις ασπρόμαυρες λέξεις στον REM του, που θα του δίνουν μια αναπνοή μια σκέψη και μιαν αλήθεια.

2009-04-20T15:19:00.001+03:00

Πληγωμενε μου χειρωνα, εσυ που κουβαλας το κεφαλι στην πλατη σου..
..ποσο βαρος για να θες ποδια α-λογου.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ.

2009-04-03T19:39:00.001+03:00

Tα παιδιά μου ζούνε κάτω απο σανίδες βρώμικες μέσα σε παραπήγματα.
Δεν τα βλέπει ο ήλιος που καίει τα πατώματα, δεν αναπνέουν τον αέρα που μπαίνει μέσα απο τα σπασμένα τζάμια.
Τα παιδιά μου βρίσκονται ακόμα σε μια κυοφορία, κουκουλωμένα μέσα σε μεγάλα πράσινα φύλλα.
Δεν είναι έτοιμα να βγουν στον κόσμο.
Τα αγκαλιάζουν μεγάλα πράσινα φύλλα κάτω απο τις βρώμικες σανίδες, που τις χτυπά ο ανελέητος ήλιος μεσα στα παραπήγματα.
Ακούνε μονάχα Chopin και τρίζουν μέσα στα κουκούλια τους.
Μέσα στα μεγάλα πράσινα φύλλα κάτω απο τις σανίδες των παραπηγμάτων δεν φτάνει ο αέρας ούτε ο ήλιος, παρά μόνο ο Chopin.
Περιμένουν υπομονετικά να γεννηθούν.

H κυρία λαμπερή

2009-03-20T19:53:00.002+02:00

Κάποτε της είπαν πως λάμπει σαν ήλιος.

Έκτοτε φορά πάντοτε ένα καπέλο λάμπας.

Birdsong

2009-03-07T17:41:00.007+02:00

Ο κύριος με το ροζ πουκάμισο κάθησε δίπλα μου στο μπαρ. Φορούσε ροζ πουκάμισο και ροζ πουλόβερ. Έπινε το ποτό του προσεκτικά μη λερωθεί και άναβε κάθε τσιγάρο του αργά και σταθερά. Όταν τελείωνε το κάπνισμα πατούσε εφτά φορές το αποτσίγαρο στο τασάκι για να σβήσει καλά. Ακουμπούσε το ποτό με το ένα χέρι και με το άλλο σχημάτιζε τους αριθμούς των φίλων του στο κινητό.

Αλήθεια δεν έδωσα σημασία ποτέ τι ήχο κάνει το 9 ή το 1 πάνω στο πληκτρολόγιο ενός τηλεφώνου.

Με κοιτούσε με βλέμμα εξονυχιστικό και άκουγε με προσοχή την κάθε μου λέξη.
Ο κύριος με το ροζ πουκάμισο και το ροζ πουλόβερ τελείωσε το ποτό του, σηκώθηκε και αποχαιρέτισε ευγενικά. Θα πήγαινε στην εξοχή την άλλη μέρα είπε, για να ακούσει τα πουλιά. Θα τραγουδούσε ένα τραγούδι και το βράδυ θα αποκοιμιόταν δίπλα στο ραδιόφωνο.

Εκτός

2009-02-25T09:39:00.003+02:00

Ήταν ένας πράσινος κήπος με ένα σπίτι στην άκρη.

Κι εγώ τον κοίταγα σε μια φωτογραφία.

2008-12-02T01:25:00.005+02:00

ανοιγω τα πρασινα πατζουρια
αναβω τον ηλιο στα 20Watt
κοιταω τους ροζ τοιχους
καθομαι στα ασπρομαυρα επιπλα
τρωω με τα πορτοκαλι κουταλια
φυλακιζομαι στα κοκκινα κομοδινα.
Καταστρωνω σχεδια χωρις κουρτινες

Speed Dating

2008-09-11T10:31:00.007+03:00

Bρίσκομαι στο επίκεντρο ατελείωτων αναζητήσεων.

Αναλώνομαι σε κρεβάτια περαστικών.

Κάνω βόλτες με αμάξια,

πάντα από την ίδια θέση του συνοδηγού,

με το χέρι στην ίδια θέση, του ποδιού σου.

Τα δωμάτια μοιάζουν τόσο ίδια

και τα μπάνια κάθε πρωί καθόλου διαφορετικά.

Δεν θυμάμαι πουθενά έναν διαφορετικό ήχο από τους ήχους

στα μπαλκόνια και ο καφές τα πρωινά έχει πάντα την ίδια γεύση.

Γυρεύω να ξεφύγω από κείνα τα κρεβάτια

μετά από κάθε πρόωρη εκσπερμάτωση.

Οι αγκαλιές δεν προφέρουν τίποτε το διαφορετικό

και ότι τολμά να μοιάζει το βάζει στα πόδια.

Από κείνους άλλοι μοιάζουν στον μπαμπά μου

κι άλλοι στη μαμά μου. Άλλοι με θέλουν πολύ

και άλλοι λίγο και εγώ

τριγυρνώ στους δρόμους με επιφύλαξη στα μάτια

και όνειρα αποκαμωμένα.

Δεν έχω επιλέξει κανέναν.

Τώρα θα στο πω πώς γίνομαι σαν το μπαμπά μου και τη μαμά μου.

Φοβάμαι όπως αυτοί, για εμένα.

Αν γκρέμιζω φυλακές, αν προσπαθώ να παραδεχθώ

πως δεν με αφορούν οι γοητευτικοί κατά τα άλλα δεσμώτες,

τόσο περισσότερο βυθίζομαι στο κρεβάτι με τα καρφιά μου.

Όσο κι αν μετράω κάθε μέρα μέχρι το τρία να ξεφύγω

απο εμένα, εσένα και αυτόν,

ξέρω πως είναι ατελέσφορο.

Μετά από την τόση επινοημένη στέρηση

συρρικνώνω το χρόνο μονάχα σε δυο μέρες,

να σου δείξω, να προσπαθήσω, να πλασθώ,

να σε εξερευνήσω,

να σε χαρτογραφήσω.

Πια είμαι κενός, έγινα καθρέφτης,

αντικρύζω το παραπληγικό μου σώμα.

Ξέρεις είναι τρομακτικό έστω και για μια στιγμή

να σηκώσεις τα μάτια στην ευθεία.

Όχι ψηλά μα στην ευθεία, εκεί που κοιτάς κατάματα

εμένα εσένα αυτόν.

ΕΥΓΕΝΙΑ

2008-04-25T22:08:00.003+03:00

Τρώγαμε κρέμες μωρού με σκουριασμενα κουταλια, πάνω σε εκείνο το πάπλωμα που μύριζε ξεθυμασμένο έρωτα.
Πιο κει σε μια απλώστρα τα ρούχα σου βρεγμένα είκοσι δύο ημέρες τώρα.
Από το παράθυρό σου περνούν τα σκουπιδιάρικα μες στη νύχτα.
Όλα φθορίζουν μέσα σε μια ησυχια... ησυχια... ησυχια...

2008-01-26T01:20:00.002+02:00

ΑπόνωρίςτοπρωίξεκινώκαικαταλήγωσεένασπίτιαργάτοβράδυΟιχειμώνεςτελειώνουνγρήγορατόσοπουδενσταματώναμυρίσωούτετιςανθισμένεςαμυγδαλιέςΚαιτακαλοκαίριααδυσώπηταΚάτιαπογεύματαανεβαίνωμονάχαστηνταράτσαγιανακαπνίσωένατσιγάροότανέχειήλιοόμορφαείναικαιοκρύοςάνεμοςαςξεραίνειταχείληδεμεπειράζειΌμωςτοσκοτάδιθεεμουαςμημεπιάσειτοσκοτάδιΠρέπειναγυρίσωσεένασπίτιπουθαρρείςτοπιοαπλόπράγματουκόσμουδενμπορείναβρεθείΜιαστιγμήσιωπήςΣταδωμάτιαθαρρείςπωςεισβάλλουναπρόσκλητοιπεραστικοίθεςπεςτουςεφιάλτεςδεμένειχώροςΚουβαλάωμαζίμουακόματομεσημεριανόφαγητόστητσάνταμουΤοτρώωβιαστικάκαιακόμαλίγοπουθαβρεθείστοψυγείοΤαβράδιαότανπιακοιμηθώέναςπόνοςστοστομάχιμεξυπνάμιαλειψήκαθημερινότηταπουγίνεταιεφιάλτηςσεένανύπνοπουαποταμικράταμουείχεπάψειναείναιπαιδικόςΚιόμωςθαεπιμένωθαπροσδοκώτοόνειροπουθαξεχνών'αναπνεύσω

2007-11-30T14:00:00.002+02:00

.

Το κάστρο σου..

Τα τείχη του..

Η ευαίσθητα θωρακισμένη πόρτα του.

.

2007-09-28T01:08:00.003+03:00

-Μυρίζει βροχή

-Δεν υπάρχει περίπτωση να βρέξει.. καλοκαίρι είπαν

-Ηλιοφάνεια με κατά τόπους συννεφιές στα πεδινά τις απογευματινές ώρες

-Πρέπει να μαζέψω τα πλυμένα

-Και εκείνο το κάστρο από ζαχαρωτά

2007-06-21T14:09:00.004+03:00

Το ραδιόφωνο δεν παίζει μουσική. Είναι κλειστό.

Ξέρετε κύριε δεν έβγαλα ούτε τα ρούχα μου για να μην κάνω φασαρία.

Τα πιάτα έχουν στοιβαχτεί άπλυτα. Δεν τα ακουμπάω, κάνουν θόρυβο.

Ο κουβάς με τη σφουγγαρίστρα έχουν μείνει στην μέση του διαδρόμου και τα μαύρα μαξιλάρια έχουν γεμίσει σκόνη.

Δεν άναψα ούτε την μικρή λάμπα για να μην σας χτυπάει το φως την ώρα που κοιμάστε. Ούτε τα κεριά ανάβω, καθώς αντιφεγγίζουν πάνω στις μεταλλικές πιατέλες τους.

Έχω πάψει καιρό να κάνω έρωτα, για να μην σας ντρέπομαι κύριε, πίσω από τον τοίχο που μας χωρίζει.

Περπατώ προσεκτικά στους διαδρόμους με λαστιχένιες σόλες και κλείνω πίσω μου την κάθε πόρτα προσεκτικά.

Ακόμα και το κλειδί όταν γυρίζω, παρακαλώ να μην ακούσετε.

Ανοίγω μονάχα διάπλατα τα τζάμια και μέσα στο σκοτάδι περιμένω να φυσήξει λίγος αέρας.

Συμβουλή

2007-05-26T16:36:00.003+03:00

Μπες μέσα σε μια κορνίζα.
Ρίξε φως, πολύ φως, επάνω σου.
Αν σε πλησιάσουν,
μετακινήσου λίγο αριστερά ή λίγο δεξιά.

2007-05-17T11:06:00.003+03:00

Κόκκινα τριαντάφυλλα φωτίζουν τη νύχτα των κλαυθμών.
Δράττομαι ευκαιρίας της ανωνυμίας σου, να επιβουλευθώ τα κεκτημένα σου που πάντα ανώνυμα τα άφηνες να περιτριγυρίζουν.
ΟΠΟΙΟΣ ΠΡΟΛΑΒΕΙ.
Πριν μαυρίσει ο ουρανός.

2007-04-29T13:06:00.002+03:00

Στην χημική σύσταση των δακρύων σου βρίσκω τρεις γέννες και τις σφαίρες που τρύπησαν τα παιδικά σου ρούχα.
Αλήθεια υπήρξες παιδί;
Μόνο τους παιδικούς σου φόβους βλέπω.
Πάντα το φαγητό κάτω από την πόρτα να παίρνεις, να βιάζεσαι από τον ήχο των κλειδιών.
Και όμως καμιά ρυτίδα δεν τα μαρτυρά.
Πως μας ξεγέλασες όλους έτσι.
Κάθε μέρα υποδυόμαστε τον Ορέστη και κάθε πρωί να αναστένεσαι ξανά και ξανά...

Ποιημα

2007-04-18T00:51:00.002+03:00

Δεν ειμαι ποιητης

...μονο που λαξευω στην αμμο κοσμου πολιτειες

να τις σβησει ο αγερας και η θαλασσα

Δεν ειμαι ποιητης

...μονο τον ουρανο βλεπω μεσα απο κιτρινα ταξι

Δεν ειμαι ποιητης

...μοναχα πως στηλιτευω τις αναμνησεις μου θαρρω

Δεν ημουν ποτε ποιητης

...για την ανθρωπινη μου φυση μοναχα αμφιβαλλω

Δεν γεννηθηκα ποτε ποιητης

...με το ιδιο κλαμα οπως ολοι σας μοναχα

Δεν θα γινω ποτε ποιητης

...θα πεθανω αφηνοντας μια τελευταια ανασα

Δεν θα με θωρειτε ποτε ποιητη

...μοναχα μια φιγουρα τρεμαμενη στην σκια της λευκας και θα λετε πως

Δεν ηταν ποτε

... παρα μονο μια αυτοματικη γραφη των ονειρων του

που ποτε δεν εβαζε τονους

Λείαν καλώς

2007-02-21T12:40:00.002+02:00

Κάθε άλλο παρά μαθητεύομενος θα ‘θελες να σαι.

Ο προβιβασμός όμως προϋποθέτει κόπο,
όχι για τον βαθμό αλλά για την ευθύνη ανάμειξης χρωμάτων
πάνω σε πολλά υποσχόμενους καμβάδες.

Και ο δικός μου είναι λευκότερος απο το ταβάνι των ιδεών σου.

00010001

2006-12-21T14:49:00.002+02:00

Η αναλογική πραγματικότης δεν με απασχόλησε ποτέ.
Η αλγοριθμική διαδικασία κατασκευής εμπειριών με οδήγησε σε εσένα.
Με πεπερασμένη αλληλουχία λογικών σκέψεων αποκωδικοποιώ πια το συναίσθημα της γραφής σου.
Ευκολότερη παρά ποτέ η διαγραφή της παρουσίας σου απο την ψηφιακή μου νοημοσύνη.
Δεν είναι δυνατόν να επαναφέρεις τα δεδομένα.. δεν γίνεται.. σε έχω διαγράψει πια...
Δεν πρόκειται να επέμβεις στο σύστημα μου, το έχω καλά θωρακισμένο.

Τώρα όλοι προσκυνούν την ψηφιακή μου εικόνα.
Κανείς δεν αντιμιλά στον κυβερνήτη εκποίησης συναισθημάτων, σκύβουν το κεφάλι και δυαδικά με κυνηγούν.